Platforma Obywatelska, region świętokrzyski
Młodzi Demokraci
Unia Europejska
Home sejm
sejm
Oświadczenie posła Konstantego Miodowicza w trakcie 72. posiedzenia Sejmu w dniu 6 sierpnia 2010 r. PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Sunday, 15 August 2010 18:29
There are no translations available.

Szanowny Panie Marszałku! Koleżanki i Koledzy!

Dokładnie przed 100 laty, 6 sierpnia 1910 r., niosąc pomoc rannemu taternikowi w północnych zerwach Małego Jaworowego Szczytu, w nawałnicy, wśród bijących piorunów zginął Klemens Klimek” Bachleda. Ze ściany strąciła go kamienna lawina. Wiadomość o jego śmierci przyjmowano z niedowierzaniem.

Wspomnienia pośmiertne, pożegnalne artykuły i nekrologi ukazały się w prasie wszystkich trzech dzielnic zaborczych. Klimek Bachleda zginął, mając 61 lat, w apogeum dobrej sławy, jaką się cieszył. Dla wielu był autorytetem, uznaną wielkością, niekwestionowanym królem tatrzańskich przewodników.

Klimek urodził się w 1849 r. w Bachledówce koło Kościeliska. Był dzieckiem podhalańskiej biedy. Przyszło mu służyć u gazdów i na halach. W życiu był robotnikiem rolnym, cieślą, a nawet grabarzem czasu zarazy. Trochę kłusował do czasu, bo pochłonęły go Tatry. Przemierzał je jako pomocnik tuzów ówczesnego przewodnictwa, takich jak: Maciej Sieczka, Szymon Tatar starszy czy obaj Walowie. Chodził też po Tatrach sam. Uczył się szybko. W 1886 r. uzyskał stopień przewodnika pierwszej klasy. Tatry znał świetnie. Poznał w nich każdy kąt, prowadząc w góry Karola Potkańskiego, Kazimierza Tetmajera, Stanisława Eljasza-Radzikowskiego, Mieczysława Karłowicza i wielu innych. Przeszedł ponad 20 nowych dróg latem i zimą. Jako pierwszy zdobył Staroleśny Szczyt, Ganek, Rumanowy, Kozie Czuby. Znakomity człowiek gór, najwybitniejszy góralski znawca Tatr napisze o nim po latach Jan Alfred Szczepański.

Klemens Bachleda chodził w Tatry przez ponad 30 lat. Dla ratowników górskich jest mitem, wciąż żywym symbolem poświęcenia do granic życia i wierności składanej przez ratowników przysięgi. Mariusz Zaruski, znając jego niepoślednie zalety charakteru i umysłu, proponował mu objęcie kierownictwa powstałego w 1909 r. Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Klimek na to nie przystał był skromnym człowiekiem ale służył Zaruskiemu pomocą i radą jako jego zastępca. Swym autorytetem konsolidował drużynę pierwszych ratowników tatrzańskich. Stawiał się na każde wezwanie naczelnika.

Otrzymał za to nagrodę jego towarzysze i przyjaciele znieśli go na swoich barkach w doliny, na piersi położyli mu gałązkę kosodrzewiny. Na grobie wyryto napis: Poświęcił się i zginął.

Tak, koleżanki i koledzy, przed stu laty zginął Klemens Bachleda. Nie odszedł całkiem. Dziękuję bardzo.

Last Updated on Sunday, 15 August 2010 18:31
 
Wystąpienia posła Konstantego Miodowicza w trakcie 72. posiedzenia Sejmu w dniu 5 sierpnia 2010 r. PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Thursday, 12 August 2010 17:40
There are no translations available.

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze!

Panie i Panowie Posłowie! Uchwała Senatu z dnia 22 lipca 2010 r. w sprawie ustawy o ochronie informacji niejawnych uchwalonej przez Sejm 24 czerwca br. wnosi o dokonanie 66 zmian. Potrzebę przeprowadzenia odnośnych regulacji przedstawiono w pięciostronicowym uzasadnieniu. Całość opublikowano w druku sejmowym nr 3284. Większość poprawek ma charakter interwencji legislacyjno-redakcyjnych lub porządkowych, pozostałe również nie zawierają rozwiązań naruszających zasady współtworzące koncepcję nowej ustawy o ochronie informacji niejawnych. Najbardziej kontrowersyjne zapisy odnajduję w pkt. 46., 59. i 62. uchwały, dotyczących odpowiednio art. 89, 163 oraz 178 ustawy. Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych zaproponowała ich odrzucenie.

Podobne wskazanie dotyczy kolejnych siedmiu poprawek senackich. Jednocześnie komisja rekomenduje przyjęcie przez Sejm pozostałych zmian wyszczególnionych w druku nr 3284.

Klub Parlamentarny Platformy Obywatelskiej, aprobując wskazania komisji w pełnym zakresie, wnosi o ich przyjęcie. Proponowane rozwiązania, ujęte w sprawozdaniu w druku sejmowym nr 3295, gwarantują udoskonalenie interesującej nas ustawy i nie naruszają jej spójności. Ostateczny rezultat prac sejmowych może być powodem dużej satysfakcji. Na rok przed przejęciem przez nasz kraj przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej ustanawia się nowoczesny, sprawny i efektywny system ochrony informacji niejawnych. Ustawa, nad którą prace parlamentu dobiegają kresu, służyć będzie zwiększeniu bezpieczeństwa Rzeczypospolitej. Co więcej, nowo wypracowaną ustawę o ochronie informacji niejawnych możemy śmiało zaliczyć do najwybitniejszych osiągnięć ustawodawczych w ramach bieżącej kadencji Sejmu. Dziękuję bardzo.

Najszanowniejszy Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Panie Posłanki i Panowie Posłowie!

Senacka uchwała z dnia 22 lipca 2010 r., opublikowana w druku nr 3286, wprowadza do tekstu uchwalonej przez Sejm ustawy o zmianie ustawy o orderach i odznaczeniach 13 poprawek. Jedna z nich, 7. koryguje wysłowienie przepisu art. 15a. Pozostałe w większym lub w mniejszym stopniu mają charakter merytoryczny. Aż sześć spośród tych ostatnich odniesiono do przepisów art. 15a, uznanych przez Senat za nadmiernie kazuistyczne.

Poprawki 3., 4., 5., 6., 8. i 9. w sposób tyle znaczący, co kontrowersyjny redukują ważne kryteria przyznawania Krzyża Wolności i Solidarności. Intrygującą propozycję odnajdujemy w poprawce 10. Senatu. Jej ewentualne wdrożenie prowadzi do perturbacji kryptolustracyjnych. Ostatecznie Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych sugeruje odrzucenie wszystkich wypracowanych przez Senat zmian, z wyjątkiem poprawki 7.

Solidaryzując się z takim rozwiązaniem, Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska wspiera wniosek o przyjęcie przez Wysoką Izbę sprawozdania Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych w kształcie zaprezentowanym w druku sejmowym nr 3296.

Panie Marszałku! Panie Posłanki i Panowie Posłowie!

Praca nad regulacją ustanawiającą Order Krzyża Niepodległości oraz Krzyż Wolności i Solidarności dobiega końca. Jej rezultaty niech będą zadośćuczynieniem dla bohaterów naszej wolności. Ich poświęcenie nie może zatracić się w mgle zapomnienia i obojętności. Narody żyją pamięcią wielkich dzieł przeszłych pokoleń. Stanowią one drogowskazy dalszego rozwoju. Decyzja o wyróżnieniu ludzi walki i starań o polską niepodległość i obywatelską Rzeczpospolitą nie jest wyłącznie rozliczeniem z tym, co było, stało się, przeminęło. Jest także i może przede wszystkim próbą zmierzenia się z wyzwaniami narodowejprzyszłości. Dziękuję bardzo za uwagę.

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie!

W trakcie drugiego czytania rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym zgłoszono osiem poprawek. Po ich rozpatrzeniu Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych rekomenduje Wysokiej Izbie przyjęcie trzech spośród nich i oddalenie pozostałych. Dziękuję bardzo.

Last Updated on Sunday, 15 August 2010 17:49
 
Wystąpienie w sprawie Projektu ustawy o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym podczas 72. posiedzenia Sejmu RP w dniu 4 sierpnia 2010 r. PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Tuesday, 10 August 2010 21:05
There are no translations available.

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie!

Powierzono mi zadanie przedstawienia sprawozdania Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych dotyczącego rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, opublikowanego w druku sejmowym nr 3113 w dniu 7 czerwca 2010 r.

Po dopełnieniu procedury pierwszego czytania Sejm skierował cytowane przedłożenie do Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych. Ta ostatnia dnia 20 lipca br. powołała podkomisję nadzwyczajną, która w trakcie czterech posiedzeń szczegółowo i wszechstronnie rozpatrzyła obchodzący nas projekt.

Przewodniczył jej mówiący te słowa. Obok posłów oraz pracowników Biura Legislacyjnego Sejmu w pracach podkomisji uczestniczyli upoważnieni przedstawiciele prezesa Rady Ministrów, a ponadto reprezentanci Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Ministerstwa Sprawiedliwości, kancelarii urzędu prezydenckiego oraz doradcy eksperci Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Z rezultatami działań podkomisji nadzwyczajnej Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych zapoznała się na posiedzeniu w dniu 3 sierpnia br., zamkniętym przyjęciem sprawozdania zamieszczonego w druku sejmowym nr 3297.

Przypomnijmy: celem omawianej nowelizacji jest, po pierwsze, dostosowanie przepisów obecnej ustawy o CBA do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., po drugie, korekta części przepisów dotycząca zasad pełnienia w CBA służby oraz określonych regulacji płacowych, a także, po trzecie, wprowadzenie rozwiązań określających reguły współpracy międzynarodowej Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

Przedstawiony w sprawozdaniu projekt liczy sześć artykułów, spośród których kluczowy pozostaje art. 1 zawierający 17 zmian odniesionych do ustawy zmienianej lub do artykułów nowo proponowanych. Komisja przyjęła 29 poprawek zmieniających kształt projektu ustawy zakreślonego w druku sejmowym nr 3113. Osiem z owych poprawek to zmiany natury językowej; jedna dotyczy kwestii nazewniczej. Pozostałe mają charakter merytoryczny w ścisłym tego słowa rozumieniu. Szczególnie skrupulatnemu rozpoznaniu poddano przepisy uchylone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego i nieobowiązujące od dnia 3 lipca br. Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej uznał art. 1 ust. 3, art. 22 ust. 410 oraz art. 40 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Trybunał Konstytucyjny nakreślił jednocześnie zasadnicze kierunki niezbędnych działań naprawczych.

Mając to na uwadze, komisja przyjęła następujące rozwiązania:

Po pierwsze, dokonano zmiany tytułu projektowanej ustawy uzasadnionej treścią art. 2 jak w sprawozdaniu, korygującego ustawę o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r.

Po drugie, utrzymano obecność definicji korupcji, której nadano nowe brzmienie, oraz definicji działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa art. 1 ust. 3a i 4. Rząd sugerował wykreślenie obu definicji z ustawy o CBA. Niestety takie rozwiązanie rodzi poważne wątpliwości. Trudno uchylić się przed zdefiniowaniem wyszczególnionych pojęć. W art. 2 rekomendowanej przez stronę rządową wersji ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym są one kwalifikatorami kompetencji zadaniowych biura art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b, c i d. Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych wypracowała, w miejsce przepisu uchylonego przez Trybunał Konstytucyjny, nową definicję zjawiska korupcji. Jest ona tworem złożonym, rozbudowanym i wielowarstwowym. Ale nie wybrzydzajmy. Niełatwo w tym zakresie zadośćuczynić Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wszak odnośnej formuły nie odnajdujemy w polskim Kodeksie karnym.Próżno jest też jej szukać w renomowanej Prawnokarnej konwencji o korupcji, sporządzonej w Strasburgu w 1999 r., lub w Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji, z 2003 r. To nie jest przypadek. Korupcja jest zjawiskiem dramatycznie trudno definiowalnym, zwłaszcza gdy nie czynimy tego na użytek polityki czy dziennikarstwa, lecz z intencją nadania stosownej definicji rangi normy prawnej. Pamiętając o powyższym, warto uwypuklić walory objętego zmianą 1. w art. 1 sprawozdania produktu pojęciowego. Cokolwiek by powiedzieć, jest to spójny konstrukt legislacyjny, pozostający w zgodności z dyspozycjami orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych ponadto,

Po trzecie, zmodyfikowała przepisy art. 2 w zakresie zasad określonych w art. 4648 ustawy o sporcie art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. e.

Po czwarte, rozszerzono uprawnienia kontrolne Sejmu wobec Centralnego Biura Antykorupcyjnego art. 5 ust. 2a, art. 6 ust. 4, art. 22b ust. 3 i 8 jak w sprawozdaniu. Wyszczególnione zmiany dają dodatkową gwarancję dostosowania działalności CBA do wymogów prawa zakreślonego przepisami ustawy zasadniczej.

Po piąte, zaostrzono procedury usuwania ze zbiorów danych CBA tzw. informacji sensytywnych art. 22a ust. 10.

Po szóste, rozszerzono uprawnienia generalnego inspektora ochrony danych osobowych wobec CBA art. 22b ust. 8. Dokonano tego w ramach szerszego systemu nadzoru, kontroli działalności pełnomocnika szefa CBA do spraw kontroli przetwarzania danych osobowych, obejmującego Sejm, generalnego inspektora ochrony danych osobowych oraz prezesa Rady Ministrów art. 22b ust. 2, 3 i 8.

Po siódme, dokonano korekt udoskonalających przepisy dotyczące instytucji oględzin nowy ust. 2a oraz zmieniony ust. 4c w art. 39. Proponowane w art. 39 poprawki silniej zakorzeniają czynności oględzin w systemie zabezpieczeń i konstytucyjnych regulacji przestrzegania praw obywatelskich.

Po ósme, wprowadzenie nowego ust. 1a w art. 53 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz nadanie nowego brzmienia zapisowi art. 3 projektu ustawy zmieniającej doprecyzowuje status szefa CBA.

Rzecz to istotna w kontekście wydarzeń mających miejsce jesienią ubiegłego roku.

Komisja sugeruje również, po dziewiąte, nowelizację przepisów regulujących uposażenie funkcjonariuszy dokonaną w obrębie art. 89 obowiązującej ustawy, a także zasad przyznawania im dodatku mieszkaniowego trzy zmiany w treści przepisów art. 93d jak w projekcie rządowym.

Rekapitulując: Modyfikujące projekt rządowy zmiany korespondują z dyspozycją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Nie naruszają też osi koncepcyjnej i spójności rozpatrywanej regulacji. Doskonalą jej kształt, dyskontując rezultaty debaty towarzyszącej procedurze pierwszego czytania oraz spostrzeżeń, uwag krytycznych i propozycji przedstawianych w trakcie prac komisji i będących przedmiotem jej starannego namysłu.

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie!

W imieniu Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych mam zaszczyt rekomendować Wysokiej Izbie uchwalenie ustawy o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zmieniającej także ustawę o sporcie, w postaci nadanej jej w druku sejmowym nr 3297.

Dziękuję za uwagę.

Last Updated on Tuesday, 10 August 2010 21:15
 
Wystąpienie w sprawie Projektu ustawy o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym podczas 70. posiedzenia Sejmu RP w dniu 7 lipca 2010 r. PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Wednesday, 21 July 2010 20:32
There are no translations available.

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie!

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym publikowano w druku sejmowym nr 3113 z dnia 7 czerwca br. Projekt liczy 5 artykułów i proponuje 14 zmian nowelizujących przepisy dotychczasowej ustawy. Przedłożenie zaopatrzono w wyjątkowo starannie przygotowane, obszerne, 17-stronicowe uzasadnienie oraz liczącą 5 stron ocenę skutków jego wdrożenia.

Regulacja, o której mowa, dostosowuje zapisy ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., ustanawiając jednocześnie rozwiązania doskonalące funkcjonowanie określonych dziedzin służby. Za niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej uznano: art. 1 ust. 3, art. 22 ust. 4–10 oraz art. 40 zmienianej ustawy.

Mając to na uwadze, rząd proponuje,

po pierwsze, uchylenie przepisu zawierającego ogólnikową i pojęciowo mglistą definicję korupcji. Jest ona szersza semantycznie od dotyczących korupcji kategorii umieszczonych w art. 228–230 Kodeksu karnego. Pole przedmiotowe działań CBA dostatecznie dobrze charakteryzuje art. 2 korygowanej ustawy, precyzując zadania tej formacji. Ich katalog układa się de facto w klasyczną definicję typu opisowo-wyliczającego. Inne ujęcia omawianego problemu będą bardzo trudne, o ile w ogóle możliwe. Nieprzypadkowo ustawa Kodeks karny nie zawiera definicji korupcji. Nie odnajdujemy jej również w gloryfikowanej przez Transparency International Konwencji przeciwko korupcji przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 31 października 2003 r. I to nie dziwi. Skonstruowanie spójnej definicji korupcji o charakterze normatywnym, użytecznej w praktyce działań instytucji demokratycznego państwa prawnego jest wyzwaniem na skalę kwadratury koła.

Po drugie, rząd wnosi o uchylenie przepisów art. 22 ust. 2–10, z jednoczesnym wprowadzeniem nowych art. 22a i 22b. Art. 22a określa cel procedur przetwarzania danych osobowych, wiążąc je ściśle z realizacją powierzonych CBA zadań. Stając na gruncie dyspozycji obecnej w art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, rząd sugeruje przyjęcie rozwiązania mającego analogię w art. 34 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz w art. 38 ust. 1 ustawy o Służbie KontrwywiaduWojskowego. Ustalono tryb uzyskiwania przez biuro dostępu do zbiorów danych prowadzonych przez podmioty prawa publicznego, w tym przez instytucje dysponujące informacjami stanowiącymi rezultat działań operacyjno-rozpoznawczych. Unormowano też problem weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania danych osobowych oraz usuwania danych zbędnych. Okres wspomnianej weryfikacji radykalnie skrócono z 10 – jak obecnie – do 5 lat.

Niestety przepisy art. 22a nadal nie rozstrzygają sporu, na ile CBA jest zobowiązane do dokonywania rejestracji w ustanowionej art. 40 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu centralnej ewidencji zainteresowań operacyjnych służb specjalnych, CEZOP. Pewne zastrzeżenia budzą również rozwiązania przyjęte w ust. 5 analizowanego art. 22a. Na czym polegać ma pisemna zgoda administratora zbioru danych? Czy nie lepiej w takich przypadkach zawierać umowę określającą obowiązki obu stron? Trudno o tym nie pomyśleć, zwłaszcza po zapoznaniu się z pkt 2 w ust. 5 art. 22a. Zobowiązuje on CBA do dysponowania zabezpieczeniami organizacyjno-technicznymi uniemożliwiającymi wykorzystywanie danych niezgodnie z celem ich z uzyskania. Bardzo słusznie, lecz opisany mechanizm musi działać w obiestrony. Również na administratora danych powinien być nałożony obowiązek chronienia zapytań. Mówiąc wprost, system administratora danych musi spełniać kryteria pozwalające przetwarzać zapytania CBA o charakterze tajnym.

Po trzecie, rząd proponuje w art. 22b utworzenie stanowiska pełnomocnika do spraw kontroli przetwarzanych przez CBA danych osobowych. Jest to rozwiązanie nowatorskie i bardzo inspirujące. Zgodnie z ust. 7 art. 22b pełnomocnik raz w roku przedstawiać będzie prezesowi Rady Ministrów sprawozdanie raportujące stan ochrony danych osobowych w CBA, z wykazaniem przypadków naruszenia odnośnych przepisów.Od woli Wysokiej Izby zależeć będzie ewentualne rozszerzenie tego obowiązku na analogiczną powinność wobec sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Po czwarte, projekt przewiduje uchylenie art. 40 przy jednoczesnym dookreśleniu przepisów art. 39, co przyniesie łącznie rezultat wpisania czynności oględzin w system zabezpieczeń i gwarancji przestrzegania praw obywatelskich.

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie!

Powyższym zmianom o charakterze fundamentalnym towarzyszą w przedłożeniu rządowym projekty przepisów korygujących ustawę o CBA poprzez kreatywne wykorzystanie zgromadzonych przez tę służbę doświadczeń. Dotyczą one trzech grup zagadnień:

po pierwsze, doprecyzowania zasad współpracy biura z organami i służbami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi; po drugie, istotnych aspektów pełnienia w CBA służby, w tym statusu jej szefa; po trzecie, uposażeń funkcjonariuszy, tj. nabywania praw do uposażenia, składników uposażenia, świadczeń pieniężnych takich jak nagrody, zapomogi, dodatki mieszkaniowe czy wreszcie problemu odpraw.

Zasygnalizowane kwestie są w dużej mierze reakcją prawną na nieprawidłowości uwypuklone przez audyt przeprowadzony w CBA na przełomie 2009 r. i 2010 r. Luki w przepisach i ich niejednoznaczność ujawniły również pożałowania godne perturbacje towarzyszące odejściu z biura poprzednika obecnego jego szefa.

Cztery tygodnie temu, 9 czerwca, upłynęła czwarta rocznica uchwalenia ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Krótka jest historia tej służby, długa natomiast lista towarzyszących jej działalności skandali i politykierskich wybryków. Poczynania CBA nadal budzą emocje. Dyskusyjny jest nadany Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu status służby specjalnej. Bóg jeden wie, na czym ma on polegać, z czego wynikać i wreszcie czemu służyć. Szwankują dotyczące CBA mechanizmy demokratycznej kontroli.

Czas najwyższy, by również i tę formację poddać standardom nadzoru parlamentarnego egzekwowanego wobec Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu czy służb kontrwywiadu i wywiadu wojskowego. Póki co Centralne Biuro Antykorupcyjne jest jedyną spośród tzw. służb specjalnych służbą pozbawioną jasnego zapisu dotyczącego kontroli działalności jego szefa przez Sejm – brak w ustawie o CBA odpowiednika art. 3 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i art. 3 ust. 3 ustawy o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, brak zapisów gwarantujących koordynacyjną wobec CBA rolę Kolegium do Spraw Służb Specjalnych, a powoływanie i odwoływanie zastępców szefa służby w przeciwieństwie do ABW i AW nie jest opiniowane przez Sejm. Również te problemy powinny zostać uregulowane i miejmy nadzieję, że nastąpi to w nieodległej przyszłości.

Obecnie mamy do czynienia z przedsięwzięciem dostosowania ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym do wymogów konstytucji, co umożliwi jej pełną recepcję w systemie polskiego prawa. Ewentualne kontrowersje może rodzić nie to, co w rozpatrywanej regulacji jest, lecz to, czego i dlaczego w niej nie ma.

Panie Marszałku! Wysoka Izbo!

Klub Parlamentarny Platformy Obywatelskiej, widząc potrzebę pilnego i wszechstronnego rozpatrzenia objętych przedłożeniem rządowym spraw, wnosi o podjęcie nad nim dalszych prac parlamentarnych w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych po zasięgnięciu opinii Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Bardzo dziękuję za uwagę.

Last Updated on Tuesday, 10 August 2010 21:18
 
Interpelacja do Ministra Kultury i Dziedzictwa narodowego w sprawie nieprawidłowości dotyczących ochrony zabytków archeologicznych PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Monday, 19 July 2010 12:04
There are no translations available.

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. stanowi w art. 35, że:

— przedmioty będące zabytkami archeologicznymi są własnością Skarbu Państwa,

— miejsce ich przechowywania określa wojewódzki konserwator zabytków (WKZ) decyzją przekazującą zabytki archeologiczne muzeum lub innej jednostce organizacyjnej w depozyt za zgodą wyszczególnionych podmiotów.

Cytowana ustawa precyzuje nadto warunki gwarantujące właściwą opiekę nad obchodzącymi nas artefaktami (art. 35 ust. 4) i ustanawia odnośne kompetencje kontrolne WKZ oraz służby kontroli zabytków (art. 38).

Zgodnie z zapisami rozporządzenia ministra kultury w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich z dnia 3 czerwca 2004 r. (§ 3/4/3) wniosek do WKZ o wydanie zezwolenia na prowadzenie badań archeologicznych powinien zawierać potwierdzenie gotowości jednostki organizacyjnej do przyjęcia pozyskanych w trakcie eksploracji zabytków. Rozporządzenie formułuje też (§ 5/3/10) termin przekazania WKZ materiału zabytkowego (do 3 lat).

Przytoczone przepisy miały doprowadzić do pozytywnej standaryzacji prac i czynności wykopaliskowo-konserwatorsko-magazynowych towarzyszącym badaniom archeologicznym. Niestety ukształtowanie się wolnego rynku usług w sferze archeologicznych badań terenowych zdominowanego agresywną aktywnością obecnych na nim jednostek komercyjnych zrodziło patologię.

Niepokojące informacje upubliczniono już w roku ubiegłym w trakcie warszawskiej konferencji dotyczącej badań ratowniczych prowadzonych na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Nie mają one waloru wyłącznie jednostkowego. Wolno je generalizować i odnieść także do badań ratowniczych prowadzonych w związku z innymi dużymi inwestycjami w naszym kraju.

Okazuje się, że termin 3 lat (zob. wyż.) rozliczeń z posiadanych zabytków realizuje wobec WKZ nie więcej niż 40% ekip terenowych! Aż 28% ekspedycji archeologicznych – prowadzonych na zidentyfikowanych sondażami

stanowiskach – rozliczono informacją, iż w trakcie badań nie pozyskano materiału zabytkowego (?!).

Dowiaduję się o wydawaniu zezwoleń na prowadzenie badań archeologicznych na podstawie „zapewnień” prokurowanych przez muzea nieposiadające działów archeologicznych i niezatrudniających archeologów.

Bywa, że WKZ akceptuje tzw. zapewnienia jednostek organizacyjnych odległych o setki kilometrów od miejsca eksploatacji stanowisk. Część spośród nich, posługując się nazwą „muzeum”, czyni to w niezgodzie z rozumieniem tego pojęcia wyłuszczonym w ustawie o muzeach z dnia 21 listopada 1996 r., będąc tworami niezdolnymi do spełnienia minimalnych warunków przechowywania i konserwacji zbiorów archeologicznych.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Czy nadzór właścicielski pełniony przez służbę ochrony zabytków oraz wojewódzkich konserwatorów zabytków nad pozyskiwanymi drogą badań archeologicznych zabytkami jest wystarczający?

2. Czy wojewódzcy konserwatorzy mają wystarczającą orientację dotyczącą charakteru i jakości instytucji wydających zapewnienia przyjęcia zabytków? Czy istnieje ich wiarygodna lista?

3. Czy uprawnione ustawowo instytucje państwowe dostatecznie sprawnie monitorują terminowość oraz jakość rozliczeń pozyskanych zabytków i czy informacja o tym stanowi element sprawozdań składanych w ministerstwie?

Zweryfikowanie uzasadnionych przypuszczeń o występowaniu poważnych nieprawidłowości w zakresie wydawania przez WKZ zezwoleń na prowadzenie ratowniczych badań archeologicznych, jak również dokumentowania, konserwacji i przechowywania pozyskanego w ich trakcie materiału archeologicznego leży w interesie państwa.

Z wyrazami szacunku

Poseł Konstanty Miodowicz

Warszawa, dnia 1 lipca 2010 r.

Last Updated on Monday, 19 July 2010 12:17
 
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3
IMG_0360 copy.jpg
We have 2 guests online
 
 
Copyright © 2010 Konstanty Miodowicz Poseł RP. All Rights Reserved.
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.